De voorpagina van het allereerste nummer op zaterdag 24 september 1881.
De voorpagina van het allereerste nummer op zaterdag 24 september 1881. (Foto: Streekarchief Langstraat Heusden Altena.)

Het Nieuwsblad stopt na bijna 140 jaar

"Het zal zeker niet overbodig worden geacht, dat de Redactie van het uit te geven Nieuwsblad bij het aanbieden van dit proefnummer een woord tot inleiding en aanbeveling van den eersteling meegeeft." Zo luidde de allereerste regel ooit van Nieuwsblad. Toen nog het Nieuwsblad Het Land van Heusden en Altena, de Langstraat en de Bommelerwaard. Het eerste nummer verscheen op zaterdag 24 september 1881. Het laatste nummer vandaag.

Vandaag is de laatste gedrukte uitgave van het Nieuwsblad Land van Altena verspreid. Na bijna 140 jaar komt er nu een einde aan deze lokale krant met een lange historie. Ook de website en de Facebookpagina komen per 1 januari te vervallen. Als onderdeel van het huis-aan-huisblad-aanbod kiest uitgever De Persgroep ervoor te stoppen. Hierbij willen wij onze lezers en adverteerders hartelijk danken voor het in ons gestelde vertrouwen. De redactie dankt al haar medewerkers van nu en in het verleden, nadrukkelijk voor hun opgeleverde arbeid.

Enkelen van hen nemen hieronder en in de gedrukte krant afscheid van u als lezer. Zo wijdt Dion Bouman zijn laatste column aan zijn laatste woorden, brengt dichter Marcel Vaandrager een afscheidsgedicht, bedankt columnist Jules Faber zijn lezers, brengt Martien het streekverleden nog eens onder de aandacht in de rubriek '50 jaar Nieuwsblad' en legt correspondent Ronald Veuger met pijn in het hart zijn pen neer.

Met dank aan al onze correspondenten: Jules Faber, Ronald Veuger, Dion Bouman, Piet van Vugt, Martien Vos, Henk Poelakker, Wout Pluijmert en Marcel Vaandrager.

Namens de redactie, Audrey Tulkens en Joli Deitz.

Laatste woorden - Jules Faber

Voor deze krant is dit mijn laatste column, hopelijk hebben ze een bijdrage geleverd aan het leesplezier van deze krant. Ik bedank dan ook degene die de moeite hebben genomen om mijn wekelijkse column te lezen. Ik wens u een sfeervol en verlichtend 2019.

Laatste woorden - Martien Vos

Dit is de laatste aflevering van de rubriek '50 jaar geleden', omdat dit ook de laatste Nieuwsbladeditie is. Ik verzorgde deze rubriek 17 jaar met veel genoegen. Gezien de reacties ben ik niet de enige die het streekverleden boeiend vindt. De mogelijkheid bestaat, maar dat is nog onzeker, dat de rubriek een vervolg krijgt in een ander streekblad. Dit hangt ook af van de wenselijkheid hiervan. Mocht u de rubriek echt gaan missen dan kunt u dit kenbaar maken via vosmm@kpnmail.nl. Een voorspoedig 2019 toegewenst!

Laatste woorden - Ronald Veuger

Ton Lensvelt brengt in zijn nieuwe boekje weer kleine geschiedenissen voor het voetlicht. Die spelen zich allemaal af in of rond 'zijn kerngebied' Dussen. Maar tijdens de periode dat ik voor het Nieuwsblad de serie 'Namen op huizen' mocht schrijven bleek dat het in onze regio wémelt van kleine geschiedenissen. Want niet zelden vertelden de bewoners van huizen met een naam: "Ik kan er eigenlijk maar weinig over vertellen hoor." Die woorden waren steevast de opmaat voor een verhaal of een serie anekdotes over die naam, of over 'vroeger' waarmee dan met gemak de halve krant kon worden gevuld.

Voor de 'grote geschiedenissen' in onze regio mogen we ons gelukkig prijzen met bijvoorbeeld de Historische Reeks. Maar ook over die kleine geschiedenissen zou nog veel meer kunnen worden geschreven. Het Nieuwsblad is er het podium niet meer voor en het is méér dan jammer dat die geschiedenissen misschien wel voor altijd onder het stof van de geschiedenis zullen verdwijnen.

Nu dit de laatste editie is van een krant waarvoor ik met ongekend veel plezier elf jaar heb mogen schrijven, kan ik (een deel van) die taak ook niet meer oppakken. Net als alle andere makers van het Nieuwsblad, leg ook ik de pen neer.

Laatste woorden - Marcel Vaandrager

Wanneer de rook is opgetrokken
het doek is gevallen
lichten weer aan en uit zijn gegaan
en stemmen zijn verstomd
blijft de leegte achter.

Maar als je nog even blijft
en heel goed luistert
hoor je nog steeds echo's
van applaus en schaterlach.

De sfeer van roem en succes
hangt nog haast tastbaar
in de lucht.

Nadat ook dat langzaam wegsterft
is het nóg niet over.

Wat blijft is een fantastische
onuitwisbare herinnering.

Laatste woorden - Piet van Vugt

Na ruim 2000 afleveringen van Popnieuws is het voorbij. Het Nieuwsblad verschijnt vanaf heden niet meer. Van die 2000 afleveringen nam collega schrijver Bert Strik er ongeveer 150 voor zijn rekening. Het was leuk om elke week wat spanning te hebben om die vierhonderd woorden op papier te krijgen. De ene keer ging dat wat makkelijker dan de andere keer. Omdat de streek nog vol muziek zit, is dat elke keer weer gelukt.

Bijna het grootste probleem elke week was het vinden van een acceptabele foto. Bandjes moeten echt zorgen dat er wat goeds beschikbaar is. Alle lezers hartelijk dank voor de jarenlange aandacht. Jullie moeten de info nu ergens anders vandaan gaan halen. Vanaf nu wordt het niet meer netjes kant en klaar geserveerd in Popnieuws.

Laatste woorden - Dion Bouman

Als laatste column van het jaar had ik een overzicht willen doen. Een jaaroverzicht van wat er allemaal gebeurd is in Altena en de regio. Of misschien zelfs een eeuwoverzicht. Van alle gemeenten die Altena ooit was blijft er maar één over. En dat is Altena zelf. De drie versmelten en worden één grote gemeente. De grootste van Noord-Brabant. Ik had het dan willen hebben over de oorlog tussen de radiostations. De visboer in Werkendam die een andere plek moet zoeken. Het feit dat er eindelijk schot begint te komen in de verbreding van de A27 en het aanleggen van een nieuwe brug. Maar dit zijn mijn laatste woorden in deze krant. De krant houdt er namelijk mee op, en zodoende moet ik ook zwijgen.

Laatste woorden. Wikipedia heeft er een hele pagina voor. De woorden die mensen op hun sterfbed, met hun laatste adem, uitgesproken hebben. Persoonlijk vind ik die van Gandhi wel mooi: Hey, Ram. Oftewel: Oh, God. Simpel, het zegt alles. Geen grootse woorden, zoals hijzelf zich ook niet als groots zag. Gewoon de Heere aanroepen. Of 'Ondanks alles geloof ik in de innerlijke goedheid van de mens'. De laatste woorden in het dagboek van Anne Frank. Mooier dan dat kan haast niet. Over laatste woorden heb ik moeten denken vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat deze krant zou stoppen. Nu ga ik niet dood en hoop ik nog een hoop woorden te mogen gebruiken in mijn leven, maar het zijn wel de laatste woorden in dit blad. Het Nieuwsblad.

Ik ken deze krant al vanaf het moment dat mijn opa erin schreef. Ik heb het hier nooit over gehad, maar mijn opa was Ad Mol. Hij deed een praatje over de onderdeur. Helaas is hij er niet meer, en nu gaat 'zijn' krant ook nog eens weg. De krant beslaat een lange geschiedenis die nu ineens abrupt tot een einde komt. Ik ga door, en wie mij wil volgen kan dat doen via www.dionbouman.nl, waar ik elke week nog een column over de regio zal plaatsen. Maar voor zij zonder internet, zij die nog geloven in traditionele media is het verdwijnen van de krant een ramp. De samenleving heeft namelijk behoefte aan een open medium waar vrijelijk, maar kundig, controle kan plaatsvinden op bestuursorganen. Een vinger aan de pols.

Maar natuurlijk is het niet alleen daarom jammer. Het is ook voor iedereen die heeft meegeholpen om elke week weer een krant af te kunnen leveren. Van de mensen die verslag deden, tot de columnisten als ik en Jules Faber tot de redactie. En zelfs de krantenjongen, drukkers en distributie. Wat blijft er over van de vrije, en concurrerende pers wanneer die ophoudt te bestaan? Mijn laatste woorden gaan uit aan u, als lezer en publiek. Ik hoop dat ik u elke week weer vermaakt, of misschien verrijkt, heb met mijn woorden. Helaas is de weg te kort en komt te vroeg tot een einde. Ik wens u, en heel Altena, een prachtige verdere toekomst. Een toekomst als de kristallen steden uit droomgedichten. Schijnend van pracht en praal. Een toekomst van vrede en voorspoed. Niet alleen in het volgende jaar, maar ook de jaren daarna, en daarna. Tot in de eeuwigheid.

Meer berichten