Logo nieuwsbladaltena.nl


Doggy Bag

door Jules Faber

U kent vast wel het Engelse gezegde: 'My home is my castle'. Dan weet u ook wat ik bedoel als ik na een drukke dag thuiskom en onderuitzak op de bank. Lekker ontspannen genieten van de huiselijke sfeer. Maar het is ook wel eens fijn als je de 'ophaalbrug' zo af en toe eens laat zakken om de huiskamer achter je te laten en naar een restaurant, bar, of voorstelling te gaan.

Deze keer kozen we ervoor om naar het café te gaan. Wat mij dan meteen opvalt is dat cafés en restaurants er tegenwoordig uitzien als een huiskamer. Maar dat hebben we thuis ook. We gaan juist weg om er even ertussenuit te zijn, even weg van de huiskamer. Daarom kiezen we ervoor om naar een bruin café te gaan, om echt uit de sleur te zijn. In het bruin café was het redelijk druk, alleen aan de bar waren nog een aantal krukken vrij. "Kan ik iets voor jullie inschenken?", vroeg een vriendelijke stem, die vanonder de bar vandaan kwam. "Ik lust wel een biertje", zei ik en mijn vrouw bestelde een tonic. De barman vulde eerst een schaaltje met pinda's en zette het voor ons neer, voordat hij de bestelling ging halen. Inmiddels was er op de kruk naast mij een man gaan zitten die een etiket aan het invullen was. Toen hij klaar was, haalde hij een afsluitbaar plastic zakje uit zijn jas en bestelde een frisdrank. Ook hij kreeg eerst een schaaltje pinda's, die hij direct leeg kieperde in het afsluitbare zakje. Daar plakte hij het etiket op, voorzien van datum, naam café en plaats. Met enige verbazing zag ik het tafereel aan.

Met een glimlach op mijn gezicht vroeg ik aan de man: "Is dat een doggy bag?" "Nee", zei de man. "Ik ben van de Voedsel- en Warenautoriteit en het is weer een jaar geleden dat ik hier ben geweest, dus ik dacht het wordt weer eens tijd om langs te gaan. Weet u, gemiddeld vinden we op de schaaltjes met pinda's, vooral als ze al een tijdje staan, 20 verschillende urineresten. Niet dat het schadelijk is voor de gezond, maar toch." Ik hoorde zijn verhaal aan en begreep opeens waarom ik in het café waar ik onlangs ben geweest een rieten mandje kreeg. Dit rieten mandje moest je zelf vullen met ongepelde pinda's die je uit een pinda automaat kon halen. Een leuke bijkomstigheid was dat je de schillen van de pinda's, op de grond mocht gooien. Uiteraard werd er iedere avond geveegd, zodat je de volgende morgen, als het ware, van de vloer kon eten.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox