Logo nieuwsbladaltena.nl


Goossé Kant (m) met dochter Naomi, zoon Matteo en Michel Berkelmans: “Toen het huis te koop kwam, zaten we met de vraag wat te doen.” Goossé en de kinderen hadden hier al mooie herinneringen liggen.
Goossé Kant (m) met dochter Naomi, zoon Matteo en Michel Berkelmans: “Toen het huis te koop kwam, zaten we met de vraag wat te doen.” Goossé en de kinderen hadden hier al mooie herinneringen liggen. (Foto: Ronald Veuger)

'Mama, zijn we al voorbij het huis met die mooie tuin?'

Deze woorden zijn illustratief voor het fraaie stukje Veldweg net even buiten Rijswijk. Maar één stukje, en één huis hebben voor enkelen een wel heel bijzondere betekenis.

door Ronald Veuger

Rijswijk - De wandafwerking in de woonkamer van Goossé Kant en Michel Berkelmans is niet alledaags. Michel heeft eigenhandig de wanden voorzien van een lemen afwerking en de verwarming erin verwerkt. Dat op het oog zo fraaie 'behang' past uitstekend bij het buitenkarakter van hun bekoorlijke huis. Dat bekoorlijke had Goossé al eerder ontdekt toen ze na een teleurstellende wending in een relatie, met dochter Naomi en zoon Matteo weer terugkeerde naar haar geboortedorp Rijswijk. In de jaren daarna hervond ze het geluk met Michel.

Michel: "Ik ben een sportliefhebber, en vooral van schaatsen. Ik was lid van de IJsvrienden uit Wijk en Aalburg en toen de Kunstijsbaan Breda werd geopend werd dat onze thuisbasis. In die tijd heb ik veel vrienden gemaakt en daarbij zaten ook mensen die tot de vriendengroep van Goossé behoorden. Tja, en toen er een keer een barbecue was, raakten we wat aan de praat en…" Goossé: "Toen ik met de kinderen weer terug was in Rijswijk gingen zij nog naar de kleuterschool. Die bracht en haalde ik op de fiets en zo kwamen we vier keer per dag hier langs De Potcamp, het huis dat Willy en Henk Schmidt in 1967 hadden laten bouwen. Dat fietsritje was beslist geen straf, sterker, we raakten er alle drie verzot op! Er lag toen al een flinke lap grond bij en Henk heeft daar de kroon opgezet door er een zee aan veldbloemen te laten groeien. Het is alweer wat jaren geleden, maar dat beeld is nooit vervaagd. Ook Naomi en Matteo waren er van onder de indruk, want onderweg zeiden ze wel eens: "Mama, zijn we al voorbij het huis met die mooie tuin?" Toen we onze draai weer hadden gevonden, heb ik hier in Rijswijk elf jaar voor de klas gestaan. Daarvoor heb ik ook nog een poosje bij de post gewerkt. Zo kwam ik ook bij de familie Schmidt aan de deur. En telkenmale kwam dat oogstrelende beeld van die bloemenpracht weer bij me op. Dat heb ik Willy en Henk bij een gelegenheid ook gezegd en toen Willy kwam te overlijden, heb ik Henk een kaartje gestuurd met ook een verwijzing naar die bloemenpracht. Later werd me duidelijk dat hij dat zeer had gewaardeerd, zeker ook door die verwijzing naar de tuin."

Thuis
Michel: "Toen Henk ook was overleden kwam het huis te koop en zaten we met de vraag wat te doen. Want zeker Goossé had hier al aangename herinneringen liggen." Dat zal misschien een dilemma zijn geweest, maar iedereen onder één dak heeft uiteindelijk tot een zichtbare bekoring geleid met straks weer bloeiende veldbloemen als omlijsting. Michel is er thuisgeraakt, maar Goossé, Naomi en Matteo waren het eigenlijk al veel eerder. Al sinds de kleutertijd van de kinderen.

De Potcamp
Het achterhalen van de betekenis van de naam De Potcamp was geen sinecure. Maar na uitvoerig nazoeken en vooral navragen bij hen die het wellicht zouden kunnen weten, is het toch duidelijk geworden. Die duidelijkheid komt vooral van Toos Westerlaken die sinds haar trouwen in 1973 met haar in 2010 overleden echtgenoot Wim op een steenworp afstand van De Potcamp woont, en in deze serie Namen op huizen enkele jaren geleden al is geportretteerd met De Branderij.

Toos: "De opa van Wim, Dirk Westerlaken, had een café in Giessen en hij liet hier in 1926 voor zijn zoon Pieter Adrianus deze boerderij aan de Veldweg bouwen. Dat was destijds ver buiten de bebouwde kom. Later heeft Wim van zijn vader Piet het bedrijf overgenomen. Dit perceel heette toen al De Branderij omdat hiernaast richting het kerkhof, tot de oorlog koffie werd gebrand. Ook werd er jenever en uit aardappelen alcohol gestookt. Maar Wims hart bleek toch niet bij het boeren te liggen, maar veel meer bij het telen van fruit. Dat was absoluut zijn stiel en dat doet onze zoon Pieter hier nu nog. Naast De Branderij lagen nog meer percelen die van elkaar gescheiden waren door een slootje en ook allemaal een naam hadden, zoals De Kloetkamp, D'n Ditzer, D'n IJzeren, Het Hoofd en… De Potcamp. Hierbij moet je bedenken dat 'kamp' een ander woord is voor 'perceel'. Al die percelen waren vernoemd naar de eigenaar of in elk geval met een verwijzing naar de eigenaar, die veelal uit het dorp kwam. Al die percelen ­zijn met de ruilverkaveling of later aan het bedrijf toegevoegd in ruil voor percelen die elders lagen. Wims zus Willy is later getrouwd met Henk Schmidt en beiden wilden toch graag in de buurt blijven wonen en De Potcamp was een uitgelezen perceel waar ze op mochten bouwen."

Die namen zijn overigens nog lang in gebruik geweest in de administratie van Wim Westerlaken want Toos heeft nog een schriftje uit de jaren negentig bewaard waarin Wim precies heeft opgeschreven welke appel- en perenrassen hij op welk perceel had geplant. En elke bladzijde wordt gesierd met een van die namen die weer afgeleid waren van mensen die er ongetwijfeld ooit ook met de handen in de grond hebben gewerkt. Net als Wim dat op de foto hiernaast doet waar hij glunderend van trots de eerste boompjes van de boomgaard plant.

Meer berichten


Shopbox